● اسمشو نبر!

از خرید برمیگردم و سوالی که همیشه توی ذهنم بوده باز تکرار شد: چرا باید موقع حرف زدن از لباس زیر، صداتو بیاری پایین یا خجالت بکشی؟! جالب هست که از بس از بچگی توی مخمون تکرار شده، برای بعضیها اصلا خرید لباس زیر از فروشندگان مرد همراه با اکراهه.
من در مقایسه فرهنگ خودمون با خارجیها مال خودمون را بیمار میدونم. اونها حتی از اعضای جنسی هم براحتی حرف میزنند، ولی زنان ایرانی حتی از حرف زدن در مورد بیماریهای زنان هم در حضور مردان باید ابا داشته باشند. یک نکته جالب دیگر هم این است که بار معنایی یک شی ثابت است ولی در فرهنگ ما بسته به اینکه شما چطور به اعضای بدن یا لباس زیرتان اشاره کنید مودب یا بی حیا فرض میشوید. مثلا اگر کسی بسادگی در حضور همه از کرست نام ببرد بی ادب است ولی همان را اگر سوتین بگوید (و البته در حین گفتن هم صدایش را پایین بیاورد) قابل چشم پوشی است! حال آنکه اگر به یک از همه جا بیخبر بگویید برو از اتاق بغلی اون سوتين را بیار یا کرست را بیار یا سینه بند را بیار در هر حال یک شی واحد را برایتان خواهد آورد، و البته آن شی هم در هر حال یک عضو مشخص از بدن را پوشش میده :) البته اغلب بنظر میاد بکاربردن اسامی خارجی و ناآشنا کمی باادبانه تره. شاید هم بد نباشه برای تنوع یک بار هم بعکس عمل کنیم و مثلا بجای کلمه خارجی شورت، به فروشنده های مرد بگیم کوتاهه می خوام! با چیزی شبیه اون.
از نامیدن اعضای جنسی بدن به اسامی عجیب و غریب و گاه خنده دار هم چیزی نگوییم بهتره چون ممکنه این پستمون زیادی بی ناموسی بشه :))